Bezinteresowność

Czy istnieje bezinteresowność? Czy tylko różne formy odpłaty?

Najprzyjemniejszą odpłatą jaką w życiu dostałem, było rozpłakanie się koleżanki ze szczęścia, gdy dostała od nas prezent przygotowywany przez kilka miesięcy.

Uciekłem by się tym widokiem nie sycić i nadal łudzić się, co do swojej bezinteresowności...

Dlaczego?

Ciekawe byłoby badanie, gdzie mieszczą się cele polityczne. W ego, id, czy superego?

Bo czasem jak oglądam polityków i widzę ich starania -- ufam, że szczere -- aby coś sobą prezentować, działać w jakimś kierunku, to wydaje mi się, iż pragną nie tego, czego chce 'elektorat', czy co tkwi na dnie ich serca, ale tego, co wypada; wszystko po to by zasłużyć na pochwałę elit i poklepanie po ramieniu. Czyli -- działa tu superego.

Ale też widuję polityków, którzy są samym chceniem czegoś dla siebie. Władzy zwłaszcza. U nich polityką kieruje coś innego.

Test na śląskość

-- Ja też jestem ślązakiem!
-- Ty? Ty przecież nawet 'pieronie' nie potrafisz wymówić!
-- A właśnie, że potrafię: -- tu wymowa wrocławska -- 'pieronie'!
-- No właśnie...

Zło

Widzisz zło wokół siebie? A jesteś pewien, że tylko wokół? Że zło i nieszczęście niesie świat, a nie ty sam?
Bo ja pewien nie jestem, widząc jak niektórzy widzą wszędzie zło i je niemal przyciągają, prowokują. Są jak katalizatorzy zła -- osobiście zła nie tworząc, wywołują je wokół siebie. Sami zaś myślą, że jedynie potrafią je rozpoznawać.

Od prawdy

Czy ktoś kiedyś zginął za prawdę?
Nie za wypełnienie proroctw i Zbawienie ludzkości. Za prawdę?
Nie, za niechęć do tułania się na stare lata. Za prawdę?
Bo jakoś zawsze, gdy słysze, że ktoś ginie za prawdę, to nie o prawdę chodzi.
Często chodzi o politykę i ideologię -- ale nie prawdę!
O upór i trwanie -- ale nie przy prawdzie!
A prawda? Czy ktokolwiek tak wierzy w prawdę, tak daleki jest od zwątpienia, by poświęcić dla niej życie? Prawda jest zbyt krucha. I zbyt uczciwa, by mieć tę moc.

Na Zesłanie

Na Zesłanie Ducha Świętego do kościoła zstąpił czarny kot. Ale może nie było tak źle -- miał białe 'skarpety' i takiż brzuszek?

Medal

Byłem na spotkaniu. Było tam pewne śliczne Dziewczę. Śliczna, subtelna buzia, skromna ładna fryzura, ładna szyja, zgrabna figura, równie subtelny duch jak ciało, no i letnia sukienka z głębokim dekoltem. I ten dekolt, ach ten dekolt!

Pełen dobrych, ciepłych, koleżeńskich uczuć wobec Dziewczęcia nie chciałem eksponować samczego, głodnego wzroku, lądującego wciąż na jej powabnych piersiach. Łapałem się na tych spojrzeniach i ze wstydem próbowałem sensownie rozmawiać, jak to wypada z kilkanaście lat młodszą Koleżanką.

I właściwie mi się udawało! Chyba powinienem dostać medal za dzielne zwalczanie w sobie tej pokusy. Kto przeżył pokusę -- ten zrozumie.